بگوييد بر گورم بنويسند :

زندگی را دوست داشت ، ولی ان را نشناخت

مهربان بود ، ولی مهر نورزيد

طبيعت را دوست داشت ، ولی از ان لذت نبرد

در ابگير قلبش جنب و جوش بود ، ولی کسی بدان راه نيافت

در زندگی احساس تنهايی می کرد ، ولی هرگز دل به کسی نداد

و خلاصه بنويسيد

زنده ماندن را برای زندگی دوست داشت

نه زندگی را برای زنده بودن

...

از همان روزي كه دست حضرت قابيل گشت آلوده به خون هابيل

از همان روزي كه فرزندان آدم زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد

 آدميت مرده بود گرچه آدم زنده بود

از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين اسباب گشت و گشت

 قرنها از مرگ آدم هم گذشت اي دريغ آدميت برنگشت

قرن ما روزگار مرگ انسانيت است

سينه دنيا ز خوبي ها تهي است

 صحبت از آزادگي پاكي مروت ابلهي است

 صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست

قرن موسي چمبه هاست

 روزگار مرگ انسانيت است

من كه از پژمردن يك شاخه گل از نگاه ساكت يك كودك بيمار

 از فغان يك قناري در قفس

از غم يك مرد در زنجير حتي قاتلي بر دار

 اشك در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام زهرم در پياله

زهر مارم در سبوست

 مرگ او را از كجا باور كنم

صحبت از پژمردن يك برگ نيست

واي جنگل را بيابان ميكنند

دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان ميكنند

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا آنچه اين نامردمان با جان انسان ميكنند

 صحبت از پژمردن يك برگ نيست

 فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست

در كويري سوت و كور

 در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور

 صحبت از مرگ محبت

 مرگ عشق

 گفتگو از مرگ انسانيت است

اگه خواستی قلبمو هدیه میکنم بهت تا با خنجر بی مهری پارش کنی

اگه خواستی دلمو فرش زیر پات می کنم تا بتونی از رو دلم عبور کنی

اگه خواستی عروسکت می شم که هر وقت از من خسته شدی بتونی کنارم بزاری

اگه خواستی می تونم بازیچه دستت بشم که هر وقت خواستی دیگه به من نگاه

نکنی . ولی یه چیز از تو می خوام ، می خوام که دوستم داشته باشی . چون

دوسطت دارم نازنینم

زندگی آغاز راهی است که به سرمنزل سکوت منتهی می شود

زندگی آواز قناریهای عشق در کنج آشیانه ی حسرت است

زندگی می تواند هرچه باشد اما هر چه هست یک شوخی بیش نیست . شوخی که درد آورترین لطیفه ها و غصه دار ترین لبخند ها را در دل دارد. لبخندی که شاید به تمسخر ،شاید به رحم ، شاید به عشق و شاید به.........بر لبان هر کسی نقش بندد . عشقی که سرگرم کننده دلها ، آغاز کننده ی دوستی ها و پایان دهنده ی نیستی هاست . پوچی و نیستی که مفهومی تلخ را زنده می کند به نام مرگ . مرگ تیری است که سینه ها می شکافد و خون ها می ریزد . خون های رنگینی که از دل هر هزار چهره ای بر خاک پاک می ریزد که می ریزد و قبر او را رنگین می کند. قبری که هر روز منتظر بلعیدن کسی است دایم لحظه شماری می کند تا دنیا را به کام خود فرو برد.

دنیایی که همه چیز در آن یافت می شود از خوبیها دشمنی از بدیها  دشمنی. دنیایی که بودن و نبودنش فرقی ندارد . اگر بودن را دوست داشته باشی باید نبودن را تجربه کنی و اگر نبودن را بخواهی باید باشی تا شاهد همه ی خوبیها مثل دوستی و همه ی بدیها مثل دوستی باشی و این به زندگی معنا می دهد . زندگی که یک شوخی بیش نیست.......................

زندگی می تواند هر چه باشد شاید دروغی انکار نا پذیر و شاید انکاری دروغین.شاید قفل بر دهان روزگار زدن و ماندن ، رنج بردن و سکوت چون شب و سکوت چون شب و سکوت

راستی شب چیست؟ چرا شب ها در ماتم اند ؟چرا رنگ شب جز سیاهی نمی تواندباشد؟

شاید به خاطر درد هایی است که یکباره و همیشه بر دل او می نشیند .

آری غم دلدادگانی که به یاد عشق تا صبح با او همراه می شوند

غم یتیمان که از گرسنگی خواب به چشم آنان نمی آید

غم راز و نیاز با یگانه معبود که در دل شب به گوش می رسد

غم مردمانی که هر شب به دنبال ستاره امید خود می گردند تا در میان هزاران ستاره یکی را انتخاب کنند وآنهم پر نور ترین یعنی پر امید ترین

راستی ستاره ی امید من کجاست . چرا هر شب که به دنبال آن می گردم نمی توانم آن را پیدا کنم . شاید امید آنقدر از من دور شده که هیچ ستاره ای در آسمان من پیدا نیست .

بدون شک اگرهر کسی ستاره ای برای خود داشت شب مثل روز روشن و پر امید بود.

  و من دلشده را

  به سراپرده رنگین تماشا بردند

  من به باغ  گل سرخ

  با زبان بلبل

                    خواندم .

  در سماع شب سروستان

                   دست افشاندم .

  در پریخانه پر نقش هزار آئینه اش

  خویشتن را

                   به هزاران سیما

                               دیدم.

  با لب آینه

                   خندیدم.

  من به باغ  گل سرخ

  همره قافله ی رنگ و نگار

  به سفر رفتم

                    از خاک یه گل.

  رقص رنگین شکفتن را

                                    در چشمه ی نور

  مژده دادم به بهار.

  من به باغ  گل سرخ

  زیر آن ساقه ی تر

  عطر  را زمزمه کردم تا صبح .

  من به باغ  گل سرخ

  در تمام شب سرد

  روشنایی را خواندم با آب

  و سحر را

              به گل و سبزه

                                    بشارت دادم .

                                                        (نظر بده)

غروب چشمانم فقط با حضور

تو

طلوع می کند و خزان قلبم را

وجود

تو بهاری خواهد کرد......چشم به راهت

هستم تا ابد ........دوستت دارم

ای

زیباترین دلیل بودنم

     اگه دنیای ما دنیای درده بدون عاشق شدن از بهر رنجه

           اگه  عاشق شدن پس یک گناهه دل عاشق شکستن صد گناهه

           زندگی حس غریبیست که به من و تو ربطی ندارد

اگر از من بپرسید مفهوم تو از زندگی چیست؟

می گویم:

چون می ترسم از مرگ مرا چاره جز زندگی نیست.     

        اسمتو گذاشتم خورشید ترسیدم غروب کنی

                 اسمتو می ذارم نفس که اگه نبودی منم نباشم

دراین دنیا نکردم من گناهی

                          فقط کردم به چشمانت نگاهی

اگر اینک نگاهی شد گناهی

                          مجازاتم بکن هرطور که خواهی

در این دنیا من او را می پرستم

                          هم او را هم خدا را می پرستم

تمام مردمان یکتا پرستند

                       ولیکن من دو تا را می پرستم   

از جغد پرسیدم عشق چیست؟گفت تنهایی.

از گل پرسیدم گفت:نمیدانم.

و اگر از من بپرسی....می گویم احساس بین من و تو!!!

تو چه می گویی!!؟

پایتخت:قلب

استقلال کشور:از افزایش آدم  و حوا

جمعیت:۵۰٪عشق-۵۰٪معشوق

مساحت:یه عالمه غم و شادی

دین:۵۰٪بی وفایی۵۰٪بی وفایی

حضرت:حضرت عشق

آثار:لیلی و مجنون-رومیو و جولیت

نام پدر:پریشان                 نام مادر:گریان               نام خواهر:نگران    

نام برادر:انتظار                  نام دوست:بی خیال      محله:دیار فراموش شدگان

درد:سکوت                      غزل:آه                        دبیرستان:عاشقان

جرم:به دنیا آمدن              محکوم:به زنده ماندن      پلاک:بی کران

نشانی:شهر صفا,میدان وفا,بزرگ راه محبت,خیابان آشنایی چهار راه سرگردانی